Judas was ook maar een strikkendrager.
kom wel vrienden
ik zal u versnijden!

“snort”dat kwam er uit mijn strot toen ik het volgende zag:

ZATERDAG 2 JULI – rock werchter
… een hele rits namen …
Laurent Garnier & Bugge Wesseltoft
… een hele rits namen

voor wie het nog niet mocht weten
BUGGE is “snort” en nog geen beetje!
LAURENT GARNIER is niet echt mijn ding,
al geldt dit zeker niet voor zijn sfeer toestandje
“The cloud making machine”!!!

(http://www.thecloudmakingmachine.com/ – bij sounds op de blote madam klikken & luisteren)

Maar laten we LAURENT even vergeten en ons ten volle concentreren op mijn favoriete hoekig bewegend techneutje aka BUGGE! Op zijn website kan je namelijk naar zijn IPOD luisteren, wat je ongetwijfeld eens moet doen! (http://www.buggewesseltoft.be – watch music – free downloads) Tevens kan je er toffe – concertvideofragmentjes – vinden, waarop je heel goed kan zien wat ik bedoel met: hoekig bewegen, techneutje, enz.

Oh, ja, voor de programmatoren van BLUE NOTE RECORDS FESTIVAL, vergeet BUGGE niet!
Voorstel: “Jazzland Community” maw. Bugge met al zijn vriendjes van zijn JAZZLAND label!

Doe het, ge kunt het!

(uit José, danst een tango met de schoenen van een boer)

weet ge
als het donker wordt
hoor ik geen krekels meer
en toch zitten er duizenden
in het gras
buiten

er zijn meer krekels
dan grassprietjes

ze laten hun pootjes knarsen
alsof de aarde uit roestige
scharniertjes bestaat

een nacht zonder dat geluid
kan evengoed een dag zijn

—- meer, vanavond 20u. oude kerk VICHTE

tracklist:

Barbara Morgenstern & Robert Lippok – Kaitusburi
Jason Moran – Planet Rock
Ozark Henry – Give yourself a chance with me
Mediski Martin and wood – Sasa
Stereolab – Ping pong
Roisin Murphy – Ruby Blue
Brisky – La Darsena
Don Byron – Belmondo’s Lips (DJ Spooky Remix)
Donald Byrd and voices – Chant
Nitin Sawhney – Koyal (Songbird)
LCD soundsystem – Too much love
Rêvé d’éléphant orchestra – Ganesh goes to Hollywood
The Herbaliser – If you close your eyes
Dela Vega – Baudelaire
Roy Ayers – I really love you
Jaga Jazzist – Stardust Hotel (Demo)

Vrijdag 3 juni stond al een tijdje met een dik lijntje eronder in mijn agenda. Niet omdat ik die dag toevallig de wereld zou gaan redden en ook niet omdat ik eindelijk eens 24 uur zonder gevloek zou doorkomen. Wat er mij doet aan denken; godverdomme, godverdomme, godverdomme. Waarom ik dan wel mijn favoriete Artline 70 N – Black”-stift had gebruikt? Nitin Sawhney speelde in de AB en dat mocht ik toch niet vergeten? Nu moet je weten, dat zijn laatste cd mij, tot mijn grote verbazing, niet volledig had kunnen bekoren. Normaal kan zelfs een goed “gesampelde” wind uit de darmpjes van mijn favoriete Indische Brit mij al doen kirren. Ik ben echt niet kieskeurig, zolang de wind mij natuurlijk aan iets meer doet denken, en daar knelt bij “Philtre” het schoentje. De eerste 4 tracks op het album klinken namelijk als ongeïnspireerde lounge-toestanden, waarvan er duizenden op evenveel compilatie-cd’s terecht komen en dat mag Nitin nu echt niet doen. Maar geen nood, daarna wordt het een stuk beter en is er zelfs plaats voor het 2005 waaaaaaaaaa-moment, het schitterende “Koyal (songbird)”. “Philtre” komt zo netjes op de derde plaats in de categorie Nitin Sawhney albums, waar het magistrale “Prophesy” nog steeds het kersje op de Indische Mixed Fruit Flan Deluxe is.

Maar goed.

Het concert, kan ik een beetje vergelijken met het album. Het begon heel gewaagd met Void een rustig nummer uit zijn nieuwe album dat ondersteund werd door prachtige visuals, die trouwens het hele optreden lang voor een schitterende aanvulling op de muziek zorgden. Daarna was het nog even zoeken, het duurde namelijk een nummer of 4 voor ze alles goed kregen. Het ritme zat soms niet goed en daardoor was het samenspel een beetje slordig. Maar wat we daarna kregen was alweer Nitin op zijn best. Veel afwisseling, schitterende versies van al even magistrale songs en stemmetjes uit 4 verschillende windrichtingen. Hoogtepunten? Koyal (Songbird) schitterend gebracht, Homelands met zowaar publiekssamenzang (o ja, en we deden mee…), en nooit gedacht dat ik het nog live zou mogen horen, Waiting (On a Mistress of mine); een nummer uit zijn vorige cd “Human” waarin hij een tekst van Shakespeare in een prachtige melodie giet. (voor uners of voor wie “Dossier 77e/a, Elektra’s kakografie” heeft gezien, het liedje waar het stuk mee begon) Technisch gezien was de live versie van dit nummer zeker niet beter dan het origineel, maar het beklijvende wel nog meer dan de albumversie. Het zal jullie dan wel niet verwonderen dat ik als gevoelsmens daar stond met mijn dik olifantenvel vol kippenbubbeltjes.
Het was niet het beste Nitin Sawhney concert maar het was alweer goed, net als het album “Philtre”.

ter info: Nitin Sawhney, ABbox, 3 juni 2005
songs: Void (Philtre), Immigrant (Beyond Skin), The Conference (Beyond Skin), Sunset (Prophesy), The River (Human), Eastern Eyes (Human), Rainfall (Human), Waiting (O Mistress Mine) (Human), Spark (Philtre), Dead Man (Philtre), Mausam (Philtre), Koyal (Songbird) (Philtre), Noches En Vela (Philtre), Throw (Philtre), Flipside (Philtre), Prophesy (Prophesy), ….

Oscar Brown, Jr. Dies after Brief Illness

(Chicago, IL) Chicago born legendary singer, songwriter, playwright, poet
and civil rights activist Oscar Brown, Jr. died today after a brief illness.
He was 78 years old. Brown impacted millions of people world-wide
during his illustrious career, with both his music and his politics.

He had become a remarkable and powerful force for generations of young
people in the community, by tapping into their “over-looked” talents.
“He is, indeed, a national treasure, and one of the most important figures
of our time, “explains Maggie Brown, his daughter with whom he would often perform
with.”Although we will miss him deeply, he has left a wealth
of material that will continue to touch the world.”

Brown wrote over a thousand songs, and more than a dozen musical plays.
His rendition of the musical, “Big Time Buck White,” appeared on Broadway starring
Muhammad Ali. However, his dynamic productions “Opportunity Please Knock” & “Great Nitty Gritty,” tapping into the talents of gang members and other youth in the Chicago area,
is credited with turning around the lives of hundreds of young people in the city.
He is also noted for such classic compositions as,”The Snake,” “Work Song,” and
“Signifyin’ Monkey.” Proving that his works are timeless, Brown had
become a regular on Russell Simmons’ Def Poetry Jam.

His passing comes at a time when his works are seeing a major resurgence.
Brown recently established The Oscar Brown, Jr. H.I.P. (Human Improvement Potential)
Legacy Foundation, to continue his efforts. Screenings are planned nation-wide for a
newly completed documentary about Brown’s life, (Music Is My Life / Politics Is My Mistress).
According to his daughter Maggie, “He has passed us the torch, and we are carrying it proudly. “Generations to come will not only enjoy, but finally truly appreciate the
contributions he has made.”

Brown was originally hospitalized in mid-April, suffering from
osteo-myelitis, a bone infection. Funeral services are pending. However, numerous
tributes are also being planned, and updates can be found on his website:
www.oscarbrownjr.com

en toch zal hij mij altijd blijven helpen met zijn cd
“Mr. Oscar Brown, Jr. Goes To Washington”
een onvervalste klassieker, die bij deze,
voor de rest van de dag in mijn cd speler verdwijnt…

http://www.oscarbrownjr.com/

Alles begint wanneer een jongen door zijn vader wordt meegenomen naar “het kerkhof van de vergeten boeken”. Belovend dat dit hun grote geheim is mag hij één boek uit het “kerkhof” meenemen. “Schaduw van de wind” van Julian Carax komt zo in het bezit van de jonge Daniel Sempere, het begin van een fantastisch verhaal, in een Spanje dat zich kotsend van Franco probeert te ontdoen.

Heb je een paar uurtjes? Lees dan zeker dit schitterende boek van Carlos Ruiz Zafón!

wat kruipt hier vanonder het stof? een haan!
het heeft veel te lang geduurd, maar het was druk
voor wie het niet geloofd:
DOSSIER 77E/A
FRAGILE
enz.
maar voor zij die hier toch nog komen piepen
ik beloof
ik ben terug

—

soms win ik wel eens iets
gewonnen: DVD box van ANGELS IN AMERICA
alweer een HBO-serie (six feet under, soprano’s, carnivale, enz.)
en alweer eentje om bij te watertanden, meer dan ooit zelfs
ondertussen ben ik halfweg en gaan er bij mij duizenden poortjes open
mijn hoofd slaat op hol en de “schoonheid” spoelt eruit!

nu vlug weer kijken …

of toch nog even … ja, heel even …:

E.

Met scheurbuik tanden en veretterde vleugels
probeer ik fladderend het bekken-trekken-ding
uit de wolken te halen.
Het lukt me.
Maar wie helpt me de lachende straalblauw schilder
van zijn zwalpende opstaptree te schoppen?
En altijd weer: treurwolken maker die kust.
Ook op zijn bolle wangen dag.

<BR><BR>prik me kerstelijkmet je onvermalengroenspuiterstrek meredelijkbeschonkenin onder-uit-toestandwant ik zal je kussenzolang ikdevootjudas kan kijken!

<BR><BR>Ik weet niets. Laat me gerust! Je moet niet vragen hoe het zit, ik zwijg! Als vermoord? Ja, als vermoord. Misschien ben ik gewoon dood. Hoe je gewoon dood kunt zijn? Stil en zacht grijnzend, bleek maar niet grauw met de geur van kokospalmen, beweging door bries, geruis door wind. Wat ik te vertellen had? Och mens, het gaat hem allemaal om de zachtheid. Ruwe handen tot daaraan toe, maar vingers van fluweel. Gerimpelde gezichten, de hitte maakt een mens oud, als een berglandschap. Bij het vallen van het blad, iets bleker. Maar wanneer de eerste zonnestralen de winter breken, langzaam rood en bruin. En dan na droogte, levende dorheid! Daar hou ik van. Ik weet niets, ik heb het je al gezegd. Ik sta hier. Kijken naar die eindeloze vallei waarin mensen tot stof vergaan en herreizen wanneer ze stilstaan. Bergtoppen prikken door het zwerk en stralen eens schoonheid, loom hangend aan een wolk. Geen bedrijvigheid en toch gebeurt er zoveel. Als je maar kan kijken naar de dingen die je anders niet ziet, dan voel je ‘t gebeuren. Het gebeurt in je maag, hoofd, ogen. De zon staat hoog. Leve de zon. Ze snijdt doorheen de hoofdhuid en verlamt de hersenen. Zalig zachte luiheid. Ik zou een boek kunnen schrijven over luiheid, blad na blad zonder letters, zonder komma’s, zonder punten, alleen de papieren vezelstructuur en verder luiheid. Je laat je meeslepen op zwoele tonen, geen doel voor ogen, enkel een zware maar leuke loomheid. Niet opkijken. Zeker niet wanneer een ezel zich balkend tegen de rotsen schuurt. Nee. Genieten. Genieten van grond die in geen jaren nog iets deftigs heeft voortgebracht en waarop hij toch staat. Hij daar, midden in de vallei, de vogelverschrikker getooid in zwarte smerige vodden, hij houdt de vogels te vriend. Een paar honderd kilometer verder, steden met pleinen en fonteinen. Wanneer de akkers kraken als gedroogde vijgen spuit het water uit de schone kronkels van hun beelden. Banken lezen kranten, mannen zitten en praten, vrouwen wassen lakens, kinderen spelen op straat. Soms is er muziek, de slag van de warme snaren en dan is het weer stil. Stilte kan ook het gekraak van krekels zijn. Dreigend en toch weer rustgevend ze wisselen elkaar af. Maar alles en iedereen straalt rust, straalt liefde, straalt geluk. Ik sta hier en kijk, weet niets, laat het zweet zijn werk doen. Herhalen tot de lucht uit mijn longen verdwijnt. Ik weet niets. Ik weet niets. Ik weet echt niets want ik ben een vogelverschrikker met de schrik als grootste vriend.